Με αφορμή την εμφάνισή της στο «Ράδιο» και την επιτυχία της στο δημοφιλές talent show «The Voice of Greece», η χαρισματική ερμηνεύτρια μιλά στο «ENJOY» για τη δύναμη της συνεργασίας, τη σημασία της παιδείας και την ανάγκη να αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων μέσα από τη φωνή της.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Για τη Νικολέττα Φιλιππάκη η μουσική δεν είναι επάγγελμα, αλλά τρόπος να υπάρχει. Από το οικογενειακό περιβάλλον της εκκλησίας και τις σπουδές στο Εθνικό Ωδείο, μέχρι τη συγκινητική στιγμή στο «The Voice of Greece», που γύρισαν και οι τέσσερις καρέκλες των coaches, κάθε σταθμός στη διαδρομή της μοιάζει να την οδηγεί πιο κοντά στην αλήθεια της.
Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου έχετε ένα live στη μουσική σκηνή «Ράδιο», όπου θα ερμηνεύσετε κομμάτια σημαντικών δημιουργών, όπως των Πλέσσα, Κραουνάκη, Καραμουρατίδη, Καρβέλα, αλλά και δικά σας. Τι σας ελκύει σε αυτή τη μουσική πολυμορφία, ποιο είναι το νήμα που ενώνει όλα αυτά τα τραγούδια;
Με συναρπάζει η ιδέα ότι η μουσική δεν έχει σύνορα, ότι το έντεχνο, το λαϊκό, το ποπ μπορούν να συνυπάρξουν μέσα από την έκφραση της ίδιας ψυχής. Οταν ερμηνεύω συνθέσεις από δημιουργούς, όπως αυτοί που αναφέρατε, αλλά και τραγούδια δικά μου, πιστεύω ότι το κοινό νήμα είναι η αλήθεια της φωνής και η ανάγκη για επικοινωνία. Η μουσική ισορροπεί ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, μέσα από κάθε τραγούδι διακυβεύεται η σχέση μου με τον εαυτό μου και με το κοινό. Οποιο κι αν είναι το είδος, όποιος κι αν είναι ο ρυθμός ή η ενορχήστρωση, αυτό που με ενώνει με όλα αυτά τα τραγούδια είναι η προαίσθηση ότι υπάρχουν συναισθήματα, ιστορίες, ψυχή. Και προσπαθώ να τα υπηρετώ με ειλικρίνεια.
Στη συναυλία θα σας πλαισιώσουν τρεις μουσικοί – οι Χρήστος Κουμούσης, Τάσος Ζαφειρίου και Εύη Κανέλλου. Πόσο σημαντική είναι για εσάς η χημεία με τους συνεργάτες επί σκηνής;
Η χημεία με τους μουσικούς που με πλαισιώνουν δεν είναι απλώς καλή συνεργασία, είναι ουσιαστική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η εμφάνιση ως ζωντανός οργανισμός. Για εμένα είναι σημαντικό να υπάρχει αμοιβαία συνεννόηση. Οταν αυτή η χημεία υπάρχει, το κοινό το αισθάνεται, η σκηνή γίνεται χώρος του μαζί και όχι απλώς «εγώ τραγουδώ, οι άλλοι με συνοδεύουν».
Ανάμεσα στα δικά σας τραγούδια ξεχωρίζουν το «Μείναμε μόνοι» και το «Συνέβη η ζωή». Τι ιστορίες κρύβονται πίσω από αυτά;
Το «Μείναμε μόνοι» είναι ένα τραγούδι βιωματικό που δίνει την προσδοκία και την αισιόδοξη ματιά ότι μπορείς μέσα από τα συναισθήματα μοναξιάς ενός χωρισμού ή απώλειας να αναγεννηθείς. Είναι ένα κομμάτι που μίλησε σε μένα από την αρχή και το μετέφερα με όλη μου την ερμηνευτική δύναμη. Στο «Συνέβη η ζωή» υπάρχει μια άλλη διάσταση: η αποδοχή, η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τις αντιθέσεις μας. Οπως λένε και οι στίχοι, η ζωή «συνέβη», μας διαμόρφωσε, μας έφερε αντιμέτωπους με φόβους και αγωνίες αλλά και με ελπίδες. Το τραγούδι αυτό το βλέπω σαν ένα κάλεσμα στον ακροατή να μη φοβάται τις αλλαγές, να μην ντρέπεται για τα «κομμάτια» του, αλλά να τα κάνει δικά του.
Ο πατέρας σας, ως ιερέας, έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη σχέση σας με τη βυζαντινή μουσική. Πώς σας επηρέασε αυτό στην καλλιτεχνική σας διαδρομή;
Ο πατέρας μου, ως ιερέας, με έφερε από μικρή σε επαφή με τη βυζαντινή μουσική. Θυμάμαι πως στην τετάρτη δημοτικού παρακολούθησα για περίπου έναν χρόνο μαθήματα. Παρότι ήταν μια πολύτιμη εμπειρία, κατάλαβα πως αυτό το είδος μουσικής δεν ήταν τελικά αυτό που με εξέφραζε. Είχα ανάγκη από περισσότερη ελευθερία έκφρασης, να χρησιμοποιώ τη φωνή μου όχι μόνο για να αποδώσω μια μελωδία, αλλά για να μοιραστώ συναισθήματα, εικόνες, ιστορίες. Ετσι, η φωνή έγινε για μένα τρόπος επικοινωνίας και ψυχικής απελευθέρωσης, κι αυτός είναι ο δρόμος που ακολούθησα στη συνέχεια μέσω της ευρωπαϊκής μουσικής
Εχετε σπουδάσει στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και έχετε πτυχία στα Ανώτερα θεωρητικά και στο Σύγχρονο Τραγούδι. Πόσο σημαντική θεωρείτε τη μουσική παιδεία για έναν σύγχρονο καλλιτέχνη; Δεν φτάνει μόνο το ταλέντο;
Είναι αλήθεια πως το ταλέντο χωρίς την παιδεία μπορεί να είναι μια λάμψη που σβήνει, ενώ η μουσικές σπουδές δίνουν διάρκεια, πρίσμα και βάθος. Σπούδασα στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με πτυχία στα Ανώτερα Θεωρητικά και στο Σύγχρονο Τραγούδι με δασκάλα την Αννα Διαμαντοπούλου. Η μουσική παιδεία δεν καταργεί τη δημιουργικότητα, αντίθετα, τη στηρίζει. Μαθαίνεις να διαβάζεις, να κατανοείς τη μορφή, να ελέγχεις τη φωνή σου και να εξελίσσεσαι. Στην εποχή μας που η «τάση» συχνά υπερτερεί της ουσίας, θεωρώ πως αυτή η βάση είναι το εργαλείο που σου επιτρέπει να παραμείνεις και να θέλεις να προχωρήσεις, πέρα απλώς από το να είσαι φωνή.
Στο «The Voice of Greece» κάνατε τις τέσσερις καρέκλες να γυρίσουν. Πώς βιώσατε αυτή τη στιγμή;
Ημουν πάρα πολύ χαρούμενη, ένιωθα σαν να έσκαγαν πυροτεχνήματα γύρω μου τη στιγμή που γύριζαν μία μία οι καρέκλες και τελικά και οι τέσσερις μαζί. Ηταν ένα μείγμα χαράς, ανακούφισης και συγκίνησης, μια στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα. Μου έδωσε τεράστια ώθηση να συνεχίσω στην επόμενη φάση του παιχνιδιού με περισσότερη πίστη και δύναμη.
Επιλέξατε να πάτε με τον Πάνο Μουζουράκη. Τι σας κέρδισε σε εκείνον ως καλλιτέχνη και coach;
Επέλεξα τον Πάνο Μουζουράκη γιατί από όλους ένιωσα πως μου ταίριαζε περισσότερο μουσικά και ως άνθρωπος. Εχουμε κοινές αναφορές και τρόπο έκφρασης που ακουμπά περισσότερο στο συναίσθημα παρά στη φόρμα. Παίζει ρόλο, βέβαια, και το ότι γύρισε πρώτος.
Ηταν συγκινητική και η παρουσία του πατέρα σας στο στούντιο. Πώς νιώσατε βλέποντάς τον να βουρκώνει από χαρά εκείνη τη στιγμή;
Είδα τον πατέρα μου ύστερα από πολύ καιρό πραγματικά χαρούμενο, να κλαίει με δάκρυα χαράς πια, όχι λύπης. Αυτό μου έδωσε τεράστια χαρά και ικανοποίηση, γιατί είναι μόνος του πλέον, χωρίς τη μαμά μου, και μέσα από όλο αυτό που έζησε εκεί στο στούντιο ένιωσα πως κατάφερε να ξεφύγει λίγο από το πένθος. Ηταν σαν να ξαναβρήκε μια σπίθα χαράς και αυτό μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση που τον βλέπω χαρούμενο.
Μεγάλο μέρος της νεολαίας έχει απορροφηθεί από την τραπ μουσική. Γιατί αυτό το είδος είναι τόσο ελκυστικό για τους νέους ανθρώπους; Θα συνεργαζόσασταν με τράπερ;
Η τραπ μουσική είναι ελκυστική για τη νεολαία γιατί μεταφέρει με άμεσο, συχνά «ωμό» τρόπο τις απορίες, τις ανασφάλειες, τις ταχύτητες της ζωής που ζούμε. Η ενέργεια, ο ρυθμός, όλα αυτά προσελκύουν. Θα συνεργαζόμουν με τράπερ, αν η συνεργασία είχε νόημα για μένα, αν η φωνή μου και η αισθητική μου μπορούσαν να συνδυαστούν με το δικό τους ύφος με τρόπο που να είναι γνήσιος. Πιστεύω ότι η διαφορετικότητα δεν φοβίζει, αντίθετα, μπορεί να εμπλουτίζει.
Αν σας ζητούσα να περιγράψετε τη Νικολέττα Φιλιππάκη με τρεις λέξεις ως καλλιτέχνιδα, ποιες θα ήταν;
Ρομαντική. Δυναμική. Αυθεντική.
Τα όνειρά σας για τη μουσική μέχρι πού φτάνουν;
Τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι. Θέλω να μπορώ να τιμώ ό,τι με συνέχει, να γίνομαι φωνή για ανθρώπους που νιώθουν, να ταξιδεύω με τη μουσική μου, να μοιράζομαι σκηνές, στιγμές, συναισθήματα. Θέλω να εξελίσσομαι, να μην επαναπαύομαι, να δοκιμάζω, να ρισκάρω, αλλά πάντα με σεβασμό σε αυτό που είμαι. Να γίνει η φωνή μου αναγνωρίσιμη, όχι ως προϊόν, αλλά ως αυθεντική έκφραση. Και πάνω απ’ όλα, να αγγίζω καρδιές, να νιώθω ότι η μουσική μου δεν είναι απλώς ήχος, αλλά συνοδοιπόρος στη ζωή των ανθρώπων.
