Μετά την ψηφιακή ταυτότητα, το ψηφιακό πορτοφόλι, το ψηφιακό δίπλωμα οδήγησης κ.λπ., η ψηφιακή γραφειοκρατική παράνοια στοχεύει και τα προϊόντα, καινούργια ή μεταχειρισμένα
- Από τη Μαρία Δεναξά
Την ώρα που η επικαιρότητα εστιάζει στον πόλεμο στο Ιράν, στην επίσκεψη του Τραμπ στην Κίνα ή στον Χανταϊό, η τύχη των Ευρωπαίων… δουλεύει, μια και η μαζική, εντατική επιτήρηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση εντείνεται και επεκτείνεται σε κάθε μορφή συναλλαγών και αλληλεπίδρασης.
Μετά, λοιπόν, την ψηφιακή ταυτότητα, το ψηφιακό πορτοφόλι, το ψηφιακό δίπλωμα οδήγησης κ.λπ., η ψηφιακή γραφειοκρατική παράνοια στοχεύει και τα προϊόντα, καινούργια ή μεταχειρισμένα… Σύμφωνα με έναν ευρωπαϊκό κανονισμό του 2024, που θα τεθεί σε εφαρμογή από το τέλος του έτους μέχρι το 2030, σχεδόν όλα τα προϊόντα της καθημερινότητας, εκτός, για την ώρα, από τα τρόφιμα και κάποια φάρμακα, θα έχουν το δικό τους ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος (Digital Product Passport – DPP), ακόμα και τα μεταχειρισμένα ή τα ανακυκλωμένα.
Δηλαδή κάθε προϊόν, ανεξαρτήτως από την κατάστασή του, θα έχει μια ψηφιακή ταυτότητα, δηλαδή έναν QR, που θα παρέχει πληροφορίες σχετικά με την κατασκευή ή τις συνθήκες παραγωγής του, το αποτύπωμα άνθρακα, λεπτομέρειες συντήρησης, αν έχει επισκευαστεί, αν έχει μεταπωληθεί, ποιος το κατείχε προηγουμένως έως και την τελική ανακύκλωσή του.
Με λίγα λόγια, θα παρέχει όλα τα δεδομένα βιωσιμότητας και συμμόρφωσης με τους νέους νόμους καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου της ζωής του.
Φυσικά, πέρα από τις ευρωπαϊκές… κορόνες περί «διαβατηρίου εισόδου και παραμονής των ελληνικών επιχειρήσεων στον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό», πρόκειται ξεκάθαρα για έναν ψηφιακό εφιάλτη, που θα αποβιομηχανοποιήσει ακόμα περισσότερο τις ευρωπαϊκές χώρες, καθώς οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν θα μπορούν να φτιάχνουν ένα ονομαστικό DPP για κάθε προϊόν που θα συνδέεται με τον ιδιοκτήτη του μέσω εγγύησης, καταγεγραμμένης μεταπώλησης ή ασφάλισης. Το κάθε προϊόν που θα πωλείται θα υπάγεται και θα καταγράφεται στο κεντρικό ευρωπαϊκό μητρώο.
Η φιλοσοφία της Ε.Ε. είναι σαφής: τίποτα δεν μπορεί να πωλείται αν δεν μπορεί να αποδείξει την «πράσινη» και «νομότυπη» προέλευσή του. Ομως εδώ έχουμε να κάνουμε ξεκάθαρα με μια γενικευμένη και μαζική παρακολούθηση ανθρώπων και πραγμάτων με ένα ψηφιακό διαβατήριο και με έναν κωδικό, γεγονός που επαληθεύει τις διάφορες θεωρίες που έλεγαν πως -αργά ή γρήγορα- κι εμείς οι ίδιοι θα αντιμετωπιζόμαστε σαν προϊόντα και μάλιστα εκμεταλλεύσιμα από τη στιγμή που υπαγόμαστε στις ίδιες διαδικασίες.
Οι ψηφιακές αλυσίδες της δυστοπίας
Το Ψηφιακό Διαβατήριο Προϊόντος δεν είναι απλώς ένα «οικολογικό διαβατήριο» για να σωθεί ο πλανήτης, όπως μας το παρουσιάζουν. Είναι το τελικό δομικό στοιχείο που καθιστά ονομαστικό, ιχνηλάσιμο και φορολογήσιμο εφ’ όρου ζωής κάθε αντικείμενο που θα κατέχουμε ή θα μεταπωλούμε.
Μακροπρόθεσμα το DPP θα αποτελέσει εργαλείο ακραίας παρακολούθησης και για φορολογικούς σκοπούς, γιατί θα μετατρέψει κάθε αγαθό σε ένα περιουσιακό στοιχείο που θα παρακολουθείται από το κράτος: η αυτόματη μεταβίβαση ιδιοκτησίας κατά τη μεταπώληση, η φορολόγησή του, που θα προσαρμόζεται ανάλογα με την πραγματική χρήση (πόσα χιλιόμετρα, πόσες ώρες χρήσης, ατομικό αποτύπωμα άνθρακα…), ενώ θα μπορούν να επιβληθούν και αναδρομικές επιβαρύνσεις. Επί της ουσίας, μπορούμε να μιλάμε για το τέλος της διακριτικής ιδιωτικής ιδιοκτησίας.
Αλλά το πιο ανησυχητικό είναι πως το DPP δεν έρχεται μόνο του. Εντάσσεται σε ένα συνολικό, συνεκτικό και εκ προθέσεως σχέδιο πλήρους ψηφιακού ελέγχου της οικονομίας και της συμπεριφοράς των πολιτών: ήδη η ψηφιακή ή ηλεκτρονική τιμολόγηση είναι υποχρεωτική στη χώρα μας από τις 2 Φεβρουαρίου και καμία B2B συναλλαγή μεταξύ επιχειρήσεων δεν ξεφεύγει πλέον από τη φορολογική Αρχή σε πραγματικό χρόνο.
Αυτό σημαίνει τέλος το μικρό περιθώριο ελιγμών, τέλος τα μετρητά για τους επαγγελματίες, τέλος της ιδιωτικής οικονομίας. Κάθε τιμολόγιο περνά από πιστοποιημένες πλατφόρμες που τροφοδοτούν άμεσα τις βάσεις δεδομένων της κρατικής διοίκησης.
Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί το ψηφιακό ευρώ (CBDC) της ΕΚΤ, που η πιλοτική του φάση αρχίζει το 2027 για έναρξη εφαρμογής το 2029 και που θα μπορούσε να καταλήξει στο προγραμματιζόμενο χρήμα με την επιβολή ημερομηνίας λήξης, όρια δαπανών, γεωγραφικούς περιορισμούς (δεν θα μπορεί πλέον κάποιος, π.χ., να αγοράσει ένα προϊόν αν το αποτύπωμα άνθρακα είναι πολύ υψηλό, δεν θα μπορεί να ξοδέψει τα χρήματά του εκτός Ε.Ε., δεν θα μπορεί να αγοράσει το βιβλίο που θέλει επειδή προσβάλλει τις αξίες της Ευρώπης κ.λπ.).
Ψηφιακή παρακολούθηση των αεροπορικών ταξιδιών
Επίσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιθυμεί να δημιουργήσει ένα ψηφιακό εργαλείο παρακολούθησης των ταξιδιών με αεροπλάνα, τρένα και υπεραστικά λεωφορεία, το οποίο θα συνδέεται με την ψηφιακή ταυτότητα. Οι πολίτες, δηλαδή, θα παρακολουθούνται και θα εντοπίζονται σε πραγματικό χρόνο. Οι ελληνικές και ευρωπαϊκές Αρχές θα γνωρίζουν πού πηγαίνουμε, για πόσο καιρό και πότε επιστρέφουμε, σε συνδυασμό πάντα με τον έλεγχο της ζωής μας μέσω των CBDC και του αποτυπώματος άνθρακα…
Οτιδήποτε θα ξεφεύγει από την αστυνόμευση, τον κρατικό έλεγχο και τη φορολογία θα θεωρείται ύποπτο ή εξτρεμιστικό και θα απαγορεύεται. Το σχέδιο του ολοκληρωτισμού της Ε.Ε. προχωρά μέσα στη γενική αδιαφορία και πολύ λίγοι είναι εκείνοι που διακρίνουν πως στην πραγματικότητα χτίζεται μια ψηφιακή υποδομή που επιτρέπει, με λίγα κλικ κανονιστικής ρύθμισης, να μετατραπεί κάθε πολίτης σε έναν επιτηρούμενο και καθοδηγούμενο χρήστη, σε ένα σύστημα όπου η ιδιοκτησία, η κατανάλωση, ακόμη και η κινητικότητα γίνονται υπό όρους προνόμια. Κι έτσι περνάμε σιγά σιγά και αθόρυβα από ένα κράτος δικαίου σε μια κρατική ψηφιακή φυλακή, σε μια δυστοπία μέσω των δεδομένων μας.
