Υπο το πρόσχημα της «αλληλεγγύης» προς το Κίεβο, «αξιοποιεί» τα «παγωμένα» ρωσικά κεφάλαια στην Ε.Ε.
- Παρίσι,
Μαρία Δεναξά
Την Τρίτη 3 Δεκεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε την πολυαναμενόμενη πρότασή της για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ουκρανίας για το 2026-2027, μέσα σε δύο προτάσεις, βάζοντας την αξιοποίηση των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων στο τραπέζι, παρά τις σθεναρές αντιστάσεις του Βελγίου και χρησιμοποιώντας ως δίχτυ ασφαλείας τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. Με την παρουσίαση αυτήν, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η επιτροπή της διέσχισαν άλλη μια «κόκκινη γραμμή».
Υπό το πρόσχημα της «αλληλεγγύης» προς το Κίεβο, έθεσαν επίσημα σε εφαρμογή αυτό που πολλοί φοβούνταν: τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας με ένα δάνειο αποζημιώσεων ύψους 165 εκατομμυρίων ευρώ, με τη χρήση «παγωμένων» ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων που τηρούνται σε τράπεζες της Ε.Ε. Το δάνειο αυτό αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου χρηματοδοτικού πακέτου, που φτάνει τα 210 δισ. ευρώ, το οποίο προορίζεται για την υποστήριξη των οικονομικών της Ουκρανίας τα επόμενα χρόνια.
Το μέτρο της Ε.Ε. παρουσιάζεται ως ένα «καινοτόμο χρηματοοικονομικό εργαλείο», αλλά επί της ουσίας δεν είναι τίποτα άλλο από μια πράξη οικονομικού πολέμου και μια ωμή παραβίαση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας.
Πλέον, φαίνεται ξεκάθαρα πως οι -ανίσχυροι και εξουδετερωμένοι από τις ΗΠΑ- Ευρωπαίοι δεν διαπραγματεύονται, αλλά επιβάλλουν. Οι Βρυξέλλες ονειρεύονται να γίνουν ο δανειστής ενός χρεοκοπημένου κράτους, με βάση μια παράλογη υπόσχεση: ότι το Κίεβο θα αποπληρώσει, όταν η Μόσχα πληρώσει αποζημιώσεις. Δηλαδή, ποτέ! Πρόκειται για μια ανεξέλεγκτη δημοσιονομική φυγή προς τα εμπρός, ένα κυνικό τελεσίγραφο προς τους ευρωπαϊκούς λαούς: «Πληρώστε ή σκάστε!» Και, πίσω από αυτό το τέχνασμα, ο Εμανουέλ Μακρόν, η Κάγια Κάλας και οι λοιποί χειροκροτούν, επιβεβαιώνοντας τη μετατροπή της Ευρώπης σε οικονομικό βραχιόνα του ΝΑΤΟ.
Επιπροσθέτως, αυτή η κατεύθυνση αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο του ευρωπαϊκού σχεδίου: ένα εργαλείο στην υπηρεσία ενός πολέμου που δεν είναι δικός μας. Η Ουκρανία χρησιμεύει ως πρόσχημα για μια νέα εσωτερική λεηλασία, όπου οι τεχνοκράτες σφετερίζονται το δικαίωμα να βάζουν χέρι στα εθνικά ταμεία για να διασώσουν ένα ήδη χρεοκοπημένο μοντέλο.
Οι «αποζημιώσεις» που υπόσχονται δεν είναι παρά πολιτική μυθοπλασία, σχεδιασμένη για να καλύψει την αφερεγγυότητα και τη μη βιωσιμότητα ενός κράτους υπο διαρκή οικονομική υποστήριξη. Πίσω από τους ηθικολογικούς λόγους, είναι ο Ευρωπαίος φορολογούμενος που πληρώνει και θα πληρώνει τη νύφη – στην προκειμένη, τους τσουχτερούς λογαριασμούς.
Πόλεμος και χρεοκοπία
Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι πλέον ένας χώρος συνεργασίας, αλλά ένας μηχανισμός εξαναγκαστικής μεταβίβασης, όπου τα κυρίαρχα έθνη κατάντησαν μόνιμοι οφειλέτες μιας χαμένης υπόθεσης. Η μετενσάρκωση σε «γεράκια της συμφοράς» της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και της Κάγια Κάλας σηματοδοτεί το τέλος κάθε διπλωματικής αυταπάτης. Ενώ κάποιοι ήλπιζαν σε αποκλιμάκωση μετά το μικρό άνοιγμα που έκανε η Μόσχα, η Ευρώπη επέλεξε να αναζωπυρώσει την πολεμική ρητορική.
Ο στόχος δεν είναι πλέον η προστασία της ειρήνης, αλλά να διασωθεί η βιτρίνα ενός ετοιμοθάνατου, αλλοπρόσαλλου γεωπολιτικού σχεδίου. Ανίκανες να διαπραγματευτούν, οι Βρυξέλλες βυθίζονται σε μια λογική μόνιμης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, με πρωταθλητή τον Μακρόν, που έχει αυτοανακηρυχθεί μαζί με την Ούρσουλα και την Κάλας σε επικεφαλής μιας «ισχυρής Ευρώπης», χωρίς όμως δημοκρατική νομιμοποίηση. Αυτό το δημιούργημα δεν είναι πλέον μια ένωση των λαών, αλλά μια συμμορία-συμμαχία ιδεολόγων.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, από τον Μερτς, τον Μακρόν, τον Τουσκ, μέχρι τον Μητσοτάκη, αναμασούν μια ηθικολογία την οποία δεν υπηρετούν και φορτώνουν τους λαούς τους με χρέος για να κρύψουν την πολιτική τους χρεοκοπία. Η αντιρωσική εμμονή δεν έχει κανένα στρατηγικό υπόβαθρο. Είναι κομμάτι της ταυτότητας αυτών που την εκφράζουν.
Αρνούμενη κάθε διάλογο, η Ε.Ε. τοποθετεί τον εαυτό της στο στρατόπεδο της εξάρτησης και του φόβου. Η Ουάσινγκτον υπαγορεύει τη γραμμή, οι Βρυξέλλες εκτελούν. Οι κυρώσεις, αντί να αποδυναμώσουν τη Μόσχα, πνίγουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες.
Οι υποσχέσεις ενεργειακής ανεξαρτησίας έφεραν την βιομηχανική καταστροφή. Η Ευρώπη δεν είναι παρά ένα πεδίο πειραμάτων των ατλαντιστικών δογμάτων, όπου η ιδεολογία υπερισχύει του κράτους δικαίου. Δεν είναι πια οι λαοί που αποφασίζουν, αλλά μια κάστα πεπεισμένη ότι ενσαρκώνει την παγκόσμια ηθική, ενώ καταστρέφει την ίδια της την ήπειρο.
Με το πρόσχημα της διάσωσης του Κιέβου, είναι ολόκληρο το ευρωπαϊκό μοντέλο που καταρρέει. Οι Βρυξέλλες θέλουν να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο, αντλώντας από τους εθνικούς προϋπολογισμούς και κατάσχοντας ξένα περιουσιακά στοιχεία. Μια ιστορική πρωτιά που υπογράφει τον θάνατο του ευρωπαϊκού οικονομικού δικαίου.
Ενα ευρωπαϊκό αυτοκρατορικό μόρφωμα
Η Ε.Ε. ονειρεύεται να γίνει ένα αυτοκρατορικό μόρφωμα χωρίς λαό, που κυβερνάται με διατάγματα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, χωρίς εντολή και χωρίς διαβούλευση. Ο Μακρόν και οι Ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του είναι πιστοί εκτελεστές αυτού του σχεδίου, το οποίο ωθεί προς στρατιωτική κλιμάκωση, ενώ χώρες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ελλάδα, βυθίζονται στα χρέη και στην ύφεση.
Η Ευρώπη, που κάποτε παρουσιαζόταν ως ασπίδα σταθερότητας, γίνεται η κινητήρια δύναμη του πολέμου και της λεηλασίας. Είναι η επιστροφή ενός γραφειοκρατικού ολοκληρωτισμού με ανθρωπιστικό πρόσχημα.
Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν πια λόγο· η συναίνεσή τους δεν είναι απαραίτητη. Μετρά μόνο η γραμμή των Βρυξελλών, ευθυγραμμισμένη με εκείνη της Ουάσινγκτον, παρόλο που φαινομενικά έχει στρέψει την προσοχή της αλλού. Η υπόσχεση μιας Ευρώπης της ειρήνης μετατράπηκε σε τεχνοκρατική δουλεία. Εχοντας προδώσει την ιδρυτική της αποστολή, η Ενωση δεν υπερασπίζεται πια τα κράτη-έθνη, αλλά την εξαφάνισή τους. Η λαϊκή κυριαρχία, κάποτε απαραβίαστη, αντιμετωπίζεται τώρα ως εμπόδιο. Αυτό που η Φον ντερ Λάιεν αποκαλεί «αλληλεγγύη» δεν είναι παρά μια δημοσιονομική αποικιοποίηση. Και, απέναντι σε αυτό το πραξικόπημα, δεν μένει παρά μία πιθανή οδός: η κυρίαρχη αφύπνιση των ευρωπαϊκών λαών, πριν είναι πολύ αργά.
