Η ελληνική κοινωνία έχει καταντήσει μια αποθήκη βασανισμένων ψυχών, που μετρά την αξιοπρέπειά της στο ζύγι της ακρίβειας και των ελλείψεων
Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως, εν έτει 2025, το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», που ακούστηκε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, θα έμοιαζε ξανά, στις μέρες μας, με κραυγή απελπισίας; Κι όμως… Σε μια χώρα της οποίας η αλλοπρόσαλλη ηγεσία, με ένα στόμα και μία φωνή, μιλά για «άλμα ανάπτυξης», οι οίκοι αξιολόγησης μοιράζουν αναβαθμίσεις χωρίς αντίκρισμα και τα δελτία ειδήσεων γιορτάζουν την επενδυτική βαθμίδα σαν να πήραμε το Παγκόσμιο Κύπελλο, η πραγματικότητα είναι οδυνηρή για τους περισσότερους: άδειο πορτοφόλι, άδειο ψυγείο, λογαριασμοί-φωτιά, νέοι που φεύγουν κι ένα αβέβαιο μέλλον.
Ζούμε σε μια σουρεαλιστική εποχή. Οι αριθμοί ευημερούν, αλλά αρκετοί συμπολίτες μας σχεδόν λιμοκτονούν, καθώς το success story της εικονικής ανάπτυξης είναι για τους λίγους και η φτώχεια για τους πολλούς. Η πλειοψηφία παλεύει με τρεις δουλειές για να πληρώσει έναν λογαριασμό και λέει το ψωμί «ψωμάκι», με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το κρέας, που για τους μισθωτούς των 780 ευρώ και τους συνταξιούχους των 420 ευρώ έχει γίνει είδος πολυτελείας.
«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Ξανά! Σαν μια υπενθύμιση πως η ελληνική κοινωνία σήμερα έχει καταντήσει, κατά μεγάλο μέρος, μια αποθήκη βασανισμένων ψυχών, που μετρά την αξιοπρέπειά της μέρα με τη μέρα στο ζύγι της ακρίβειας και των ελλείψεων. Στην Παιδεία, πάνω από 10.500 εκπαιδευτικά κενά στα σχολεία. Στην Υγεία, χιλιάδες ακάλυπτες οργανικές θέσεις γιατρών στα εγκαταλειμμένα από την ελληνική κυβέρνηση δημόσια νοσοκομεία, εξαιτίας των δυσμενών συνθηκών εργασίας· και την ίδια ώρα, οι λίστες αναμονής για ένα χειρουργείο φτάνουν τους έξι και οκτώ μήνες, ενώ η κυβέρνηση μιλά για «ψηφιακή αναβάθμιση» της υποβαθμισμένης ζωής μας.
Η ελευθερία, από την άλλη, έχει γίνει συνώνυμο φυγής: 42.000 νέοι 18-35 ετών έφυγαν από την Ελλάδα τους πρώτους δέκα μήνες του 2025. Η υπογεννητικότητα έχει πέσει στα 1,27 παιδιά ανά γυναίκα, το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ποιος, αλήθεια, θέλει να φέρει παιδιά σε έναν κόσμο με οργουελικό ντεκόρ, όπου η ελευθερία μετριέται με όρους επιβίωσης, περιορισμών και απαγορεύσεων, κι όπου η καθημερινότητα έχει καταντήσει για τους περισσότερους μια αδιάκοπη προσπάθεια προσαρμογής στα ελάχιστα;
Ποιος, αλήθεια, θέλει να ζει σε ένα κράτος «μπάτε, σκύλοι, αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε», το οποίο έχει μετατραπεί σε μηχανισμό δύο ταχυτήτων, όπου η Δικαιοσύνη είναι ανύπαρκτη και η οργή καταπνίγεται σιωπηλά, εγκλωβισμένη σε ένα διεφθαρμένο σύστημα που θέλει τους πολίτες υπάκουους, υποταγμένους, λίγο φοβισμένους και αρκετά κουρασμένους για να αντιδράσουν;
Για ποια ζωή, αλήθεια, μιλάμε όταν σου στερούν το ψωμί; Για ποιο μέλλον, όταν δεν σου παρέχουν Παιδεία, Υγεία, δικαιοσύνη, προοπτική; Και τι αξία έχει η ελευθερία, όταν η καθημερινότητα μοιάζει με ατελείωτη τιμωρία; «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», λοιπόν. Δεν είναι σύνθημα – είναι απαίτηση!
