Φταίνε εκείνοι που έστησαν τον Ακύλα ως «προϊόν-σήμα κατατεθέν διαφορετικότητας», προετοίμασαν όλη την κοινή γνώμη για μια πορεία θριάμβου και θεώρησαν ότι έχουν στο τσεπάκι την πρωτιά γιατί «αυτοί ξέρουν τι ζητάει το μαγαζί»…
- Του Γιώργου Χαρβαλιά
Δε φταίει ο καημένος ο Ακύλας για τη χαμηλή πτήση στη Γιουροβίζιον. Φταίνε εκείνοι που τον έστησαν ως «προϊόν-σήμα κατατεθέν διαφορετικότητας», προετοίμασαν όλη την κοινή γνώμη για μια πορεία θριάμβου και θεώρησαν ότι έχουν στο τσεπάκι την πρωτιά γιατί «αυτοί ξέρουν τι ζητάει το μαγαζί»…
Ακόμη και την ώρα της ζωντανής εμφάνισης, που ήταν φανερό ότι έχανε από τις συνεχείς και αχρείαστες εναλλαγές των σκηνικών και των οπτικών εφέ, οι πληρωμένοι νεροκουβαλητές σε κανάλια και σάιτ αποφαίνονταν ότι γκρέμισε το στάδιο…
Ωραίες, λοιπόν, οι ψευδαισθήσεις, αλλά οδυνηρή και η προσγείωση. Το «προϊόν», όπως το φαντάστηκαν «αυτοί που ξέρουν», μια χαρά ήταν στις γενικές προδιαγραφές. Το κούρδιζες και…νιαούριζε, έκανε νάζια και σκέρτσα που ταιριάζουν γάντι με τα καμώματα του star system της συγκεκριμένης οργάνωσης, είχε κίνηση και μπρίο, αλλόκοτη εμφάνιση που αρέσει στη woke Εσπερία κι από φωνούλα κάτι έλεγε.
Ελα όμως που όσο αλλόκοτες ήταν οι φορεσιές του Ακύλα άλλο τόσο αλλόκοτες είναι και οι διαθέσεις των «πιστών» σε αυτό το χαμηλής ποιότητας πανηγυράκι που λέγεται «Γιουροβίζιον». Φέτος έτσι και του χρόνου…γιουβέτσι. Τη μία αρέσει το κορίτσι με τα…μούσια, την άλλη κάποια γκροτέσκ τέρατα, την τρίτη μια κλασική μπαλάντα, κατά προτίμηση τραγουδισμένη από ένα απόκοσμο πλάσμα απροσδιόριστου φύλου και πάει λέγοντας.
Αφήστε που το πανηγυράκι μέσα στη γελοιότητα έχει και την πολιτική του. Τις διαχρονικές αγάπες και προτιμήσεις μεταξύ χωρών. Τις κόντρες φίλων και εχθρών. Οι λεγόμενες κατ’ ευφημισμό «επιτροπές»λειτουργούν περισσότερο ως εθνικές αντιπροσωπίες. Και σίγουρα δεν ψηφίζουν τραγούδια με ποιοτικά κριτήρια. Αυτό έπρεπε να το είχαμε καταλάβει νωρίς, γιατί σε αυτό τον άκαρδο κόσμο δεν φαίνεται να έχουμε και πολλές συμπάθειες…
Πέραν αυτού υπάρχει και η οπαδική συμπεριφορά του κοινού. Οπως αυτή που έφερε το Ισραήλ χθες στη δεύτερη θέση, κόντρα σε οποιαδήποτε ακουστική αξιολόγηση ενός μέτριου τραγουδιού, με ερμηνευτή μαυροπουκαμισά που έμοιαζε να έχει βγει από χασαποταβέρνα στα Ζωνανιά.
Αλλόκοτη εκδήλωση, αλλόκοτες συμπεριφορές, απρόβλεπτες καταστάσεις. Γι’ αυτό καλύτερα να πηγαίνεις με μέτρο την ποιότητα και άσε τους άλλους να βουρλίζονται. Αν χάσεις, έχασες. Τουλάχιστον κανείς δεν θα μπορεί να σε κατηγορήσει για ότι προτιμάς το τσίρκο από τη μουσική.
Πέρυσι το πήραμε το μάθημα και επιλέξαμε την Κλαυδία. Φέτος υπήρξε πάλι ποιοτική επιλογή και εξαιρετική μάλιστα. «To Dark Side of the Moon», του Good Job Nicky. Το τραγούδι ήταν απολύτως βατό, ευχάριστο στο άκουσμα και το παιδί έχει φωνάρα. Δεν άρεσε όμως στα συστήματα που ήθελαν την τρελίτσα και το τραποειδές σε σύλληψη electro-pop του Ακύλα, γιατί το θεωρούσαν πιο…eurovision friendly. Και έπεισαν τον κοσμάκη ότι το «Ferto» θα το… φέρει. Το «Ferto» δεν το έφερε κι εμείς μείναμε βυθισμένοι στις ανατροφοτούμενες αυταπάτες μας. Ε, τώρα αν φταίει κι ότι το έπιασε στο στόμα του ο Μητσοτάκης, τι να σας πω… Σε τέτοιες αλλόκοτες καταστάσεις και η δεισιδαιμονία παίζει τον ρόλο της…
